روی نیمکتی در دانشگاه نشسته ام. به محیط اطرافم ، دقیقتر می شوم و دختر و پسرهایی که رد می شوند را نگاه می کنم . بعضی ها را می شناسم و هر از گاهی سلام می کنم و بعضی ها را هم نه.

نمی دانم کجا خواندم یا شنیدم که دانشگاه یک قدم از جامعه جلوتر حرکت می کند. یعنی به راحتی می توانی بافت آینده ی جامعه را ، به نوعی در دانشگاه ببینی و یاد آوری آن جمله ، تنم را می لرزاند.

خدای من ! چه برسر نسل ما آمده ! که در مقایسه با نسل قبل از خود ، اینقدر متفاوت شده ایم؟ از نوع لباس پوشیدن و ظاهر گرفته تا آنچه که مغز مارا پر کرده !

پدران ومادران ما ، چقدر با ما تفاوت داشتند و چقدر نسبت به جامعه شان ، احساس مسئولیت می کردند ، در حالیکه الان دیگر به ندرت رگه هایی از آن حس مسئولیت را می توانی پیدا کنی و کسی که در سرش اندیشه ای قابل و درخور داشته باشد.

آن جمله ی شریعتی ، مدام در ذهنم تکرار می شود « هر کاری می کنند تا تو فکر نکنی...»^*۱

گویا ماران روئیده یر اثر بوسه ی شیطان بر دوش ضحاک ، با شعور شده اند و فهمیده اند که حیله خورده اند و  مغز یک انسان جوان و یک گوسفند را درهم ،به خوردشان می دهند و دیگر قانع نمی شوند! و ضحاک برای فرو نشستن دردش ،با ارزش ترین گوهر سرزمینش را،اندیشه و روح مغز جوانان کشورش را ، به ماران پیشکش می کند و آنها می بلعند....

این بار دیگر ،در میان این نسل نه فریدونی می بینم و نه کاوه ای که درفش کاویان را به دوش بکشد!

نخواهیم که این سر نوشت محتوم ما باشد......

*۱  ـ کتاب یک جلوش تا بینهایت صفرها ، کتابی که به شدت دوستش می دارم و

            ۴ بار خریدمش و به دوستانم قرض دادم و آنها پس ندادند.دوستان رسم

            امانت را به جا بیاورید!

*** نوای نی ! معذور دار ما را !